مجبوری برای شناساندن موجودیت فردیت
با اقشار هم کام شوی
تا با مصائب تلقین شده
روی ریل هم قطار باشی
آنوقت فرد مقابلت هم پوش تو می شود
و همین روتد ریشه ی انتخاب ها را
حیوانی تر میکند
الاق یا خر
مسائله اینجاست ؟
اولین قطعه ادبی = نو در سال 90
آِی مردم
روز قربان گاه سروی است
که در آتش خون خواهی تبرزاداه ای میسوزد
و ریشه هایی که عاشقانه روشن و خاموش
آی مردم
آسمان سرمان رو به سیاهی میروند
از سوخته های سوختن بی صداقتی
که تاب خودمان را هم نمی پذیریم
آی مردم
نجیب زاده ای که از ناشکیبایی باران های بی حاصل
از بادهای بی جهت
هم چنان افتاده
و افتاد شکست تن ما
آی مردم
خوش نباشید که آنقدر خودکامه های کام تان
شیرین است تا رو به فاسدشدن میشوند
تلخی افکارشان پیدا میشود
که بفهمانند ما هم سوخته ایم
آی مردم
آی
باور 1
- امید و اراده با همه ارزشی که دارند به تنهایی نمیتوانند کاری از پیش ببرند. واقعیت این است که در بسیاری از موارد با این که ارادهی انجام کاری را داریم، اما به مقصود نمیرسیم. این امر البته نه به دلایل بیرونی، بلکه چون ما راه را بر خودمان میبندیم، ناشی میشود. به عبارتی دیگر هر یک از ما اعتقادات ناتوان کنندهای داریم که ناخودآگاه مانع رشد و شکوفایی ما میشوند و ما را از رسیدن به قلهها باز میدارند. پارهای از کلیشههای رایج که در حقیقت گونهای از باورهای بازدارنده هستند، از این قرارند:
«دیگر از ما گذشته است».
«گلیم بخت کسی را که بافتهاند سیاه به آب کوثر و زمزم سفید نتوان کرد».
«تا بوده چنین بوده و تا هست چنین است»وصدها ضربالمثل و تکیه کلام از این دست میتوان به همین صورت تعریف کرد.
- کارکرد اصلی این باورها، سلب مسئولیت از انسان و تلقی بیعمل و بیتحرکی در او است. کسی که عمیقاً به این گونه جملهها باور داشته باشد، دست به هیچ کاری نمیزند و به خود اعتماد ندارند و اگر هم دست به کاری بزند، پیشاپیش میداند که شکست می خورد. در نتیجه، به تدریج به جای روحیه مخاطره پذیری و کوشش و تلاش، راه انزوا و کنارهجویی را در پیش میگیرد و نه تنها اعتماد به نفس خود را تقویت نمیکند، بلکه هر تلاش ناموفقی و هر شکستی اعتماد به نفس او را ضعیفتر میسازد.
متأسفانه بیشتر ما دارای افکار بازدارنده و باورهای محدوده کننده بسیاری هستیم.این افکار، گاه ضعیف و گاه نیرومند هستند، اما در ذهن ما حضور دارند و رفتارهای ما را شکل میدهند. اگر کسی بتواند به طور منظم همه افکار محدود کنندهی خود را بشناسد و آنها را به تدریج از ذهن خود بیرون کند، چنان به اوجی خواهد رسید که حتی تصّور آن برای بسیاری از کسان دشوار است. مسأله این است که ما بسیاری کارها را «ناممکن» میدانیم؛ حال آن که هیچ دلیل قانع کنندهای برای این ناممکن بودن در دست نداریم. بسیاری از اختراعات امروز، زمانی ناممکن به نظر میرسید و به ذهن کسی هم نمی گذشت که بتواند در هوا ماهها معلق باشد و به راحتی زندگی کند. اما بالاخره کسانی پیدا شدند و این «ناممکن» را «ممکن» دانستند.
- منشأ افکار محدوده کننده یا تجربههای ناقص، یا از طرف خودمان و یا تلقینات دیگران است. در هر صورت، یکی از عوامل کسب و تقویت اعتماد به نفس، مبارزه با این باورها است.ن به وضوح و روشنی برسید.
شدم در عاشقی بیمار عالی؟
شنیدم تا از او افکار عالی
تمام پردهای ساز قلبم
هماهنگ است با گیتارعالی
به هر در غیر زر چیزی ندادند
شدم پس شاعر در بارعالی
در آنجا تا شراب عشق خوردم
به یکباره شدم خمار عالی
دل از دست و قرار از کف نهادم
شدم آشفته و دلدار عالی
که کل گفته و ناگفته هایم
کنم تقدیم آن سر کار عالی؟
شاعر محمد فرامرزی بابادی
روان شناسی خودباوری
زندگی عاقلانه در دنیا ی غیر عاقلانه
باورکنیم زندگی جدی و هدفمند بدین معناست که از تمام نیروی خود برای رسیدن به هدفهایی که برای زندگی خود برگزیده ایم استفاده کنیم: هدف درس خواندن، تشکیل خانواده،شروع کردن یک فعالیت جدید، حل یک مسأله علمی،ایجاد یک رابطه عاشقانه. این هدف است که ما را به جلو می برد. این هدف است که به ما انرژی می دهدو... راستی موضوع هدفمند بودن چه ارتباطی به خودباوری دارد؟ برایتان می گویم.وقتی می گوییم باید برای خودمان هدفی تعیین کنیم یعنی به درون خود مراجعه کنیم تا ببینیم در زندگی چه چیزهایی می خواهیم یعنی اینکه به خودمان و به درون خودمان رجوع کنیم تا ببینیم چه می خواهیم و باز قبل از اینکه ببینیم دیگران برای ما چه می خواهند ما برای خودمان چه می خواهیم. دیگران یعنی چه چه کسانی؟ یعنی خانواده، مدرسه ، دانشگاه ، جامعه و ... چرا در ابتدا به خودمان باید بپردازیم؟ زیرا ما یک راهنمای درونی داریم(باورها ) که جهت را برایمان مشخص کرده و ما را رهنمایی می کنند. بنابراین کانون کنترل واقعی هرکدام از ما به جای اینکه بیرون یعنی در جهان خارج و اطرافمان باشد در درونمان است. و کسی که خودباوری کمی داشته باشد کمتر سراغ منبع دورنی کنترل خود می رودند و کمتر به آن اعتماد داردند و چون کمتر از درون خود برای کنترل زندگی خود استفاده می کنند کنترل زندگی در اختیار این و آن است. یعنی توانایی کنترل بر زندگی خود نداریم پس اصولا احساس می کنیم که تحت کنترل عوامل خارجی هستیم که در واقع عبارتند از انتخابها و اعمال دیگران. مثل انتخاب پدرو مادر، انتخاب معلم، انتخاب رئیس دانشگاه، انتخاب همسر برای شریکش، انتخاب رئیس جمهور برای ملت، انتخاب و ... معمولا چنین افرادی که اکثریت قریب به اتفاق جوامع را تشکیل می دهند به صورت انفعالی به مسائل زندگی پاسخ می دهند. یعنی وقتی مسأله ای برایشان روی می دهد یا نسبت به آن بی تفاوت می شوند و خود را مدام در اضطراب و نگرانی و بدبینی به سر می برند . سؤال این است که شخص برای ایجاد و حفظ خودباوری چه باید بکند؟ چه مراحلی را باید طی کند؟ از کجا شروع کند؟ چه مسئولیتی بر گردنش می افتد اگر بخواهد خودباوری اش را رشد دهد؟ گفته ایم که اگر فرد بخواهدبرای خودباوری اش کاری بکندبایددست به اقدام بزند. اما از آنجایی که خودباوری یک نتیجه است و به عبارت دیگر حاصل اموری است که در درون و ذهن انسان می گذرد، نمی توانیم مستقیما روی خودباوری کارکنیم. نه روی خودباوری خودمان و نه روی خودباوری دیگران. باید به سراغ منبع برویم اگر بدانیم که چه می توانیم بکنیم و این منابع کدامند، می توانیم ابتدا از خود شروع بکنیم و بعد به سروقت دیگران برویم. حالا به این سؤال می رسیم که خودباوری سالم به چه عواملی بستگی دارد؟آن منابع کدامند؟ بر فرض که دانستیم منابع خودباوری چیست چه تمریناتی باید انجام داد؟ تمریناتی که هر پیشرفتی در آن به افزایش حودباوری کمک می کند. کافی است بدانیم چه کارها و تمریناتی انجام دهیم. نیازی به کامل شدن نداریم. کافی است سطح عملکرد خود را افزایش دهیم تا باور خودباوری در ما افزایش یابد. به اقدامات کوچک و جزیی بیشتر بها بدهیم. منتظر اقدامات بزرگ برای انجام تمرینات نشویم. به غیر از اینکه اقدامات بزرگ هول انگیز به نظر می رسند اقدامات ساده و جزیی به نظر عملی تر می رسند. به سه رکن اساسی و یا منبع خودباوری قبل از این اشاره کرده ایم. خویشتن پذیری، خودتأییدی و زندگی آگاهانه. تقریبا موارد مربوط. می ماند سه رکن باقی مانده. هدفمند زیستن، مسئولیت پذیربودن و عامل بودن ، یکپارچگی و تمامیت وجودمان زیرا:
در اندرون من خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان در غو غاست
نویسنده محمد فرامرزی بابادی
این هم اولین شعرم که درسال 1380 گفتم ...
هفت سین عشق
فصل زمستون رفت وباز قاصدکا درمی زنن
با عشوه و نازوادا خونه ی ما سر می زنن
می گم خبر آی آدما پروانه ها شاپرکا
کبوترا پرنده ها همه اومدن خونه ی ما
پنجره ها رو وا کنین همدیگه رو صدا کنین
کینه ها رو جدا کنین سال نکو دعا کنین
سفره ی ما پر از گله سوسن و سرو و سنبله
سرکه و سیر و سمنو بدون اونا مشکله
با همدیگه شادی کنیم محبتامون کم نشه
گذشته رو یادی کنیم خوبی بمونه همیشه
اون قدیما یادش بخیر شور و نشاط بچه ها
هرگز نمی ره تا ابد از دل من روی صفا
لحظه به لحظه انتظار گلها و دلها بی قرار
باز دوباره اومد بهار فصل گل و موسم یار
پر کشیدم به آسمون می گم شدم ترانه خون
باشه مبارک عید تون آی آدمای هم زبون
ترانه سرا محمد فرامرزی بابادی
بدون حکم از قاضی صدا کرد
و دار مرگ با عزت به پا کرد
بدون خواندن (اشهد) تبر را
به سمت باور سبزم رها کرد
بت زیبای ما را سنگ کردند
قفس را هم برایش تنگ کردند
نمی پرسد ز ترسش این چه ننگی است ؟
به ما با منطق خود جنگ کردند؟
درختانی که قبلا سبز بودند
نوای هم صدایی می سرودند
نمی دانم چه آتش در گرفته؟
که حالا سوختند و خاک دودند
چرا قانون جنگل چاره سازه؟
شکافی بین عدل و ظلم بازه؟
اگر فریاد ها کردید خاموش
سکوت ما صدای اعتراضه!
به ذهن هرکسی این یک سوال است؟
که استبداد دینی به زوال است
به هر کاری اگر مردم نباشند
دوام آن حکومت ها محال است
دوبیتی ها محمد فرامرزی بابادی
دانشجوی رشته ی مشاوره و راهنمایی
stablebeliefs.parsiblog.com
اکنون که زندگی می کنیم تنها چیزی که می تواند در همه ی زمینه ها کمک مان کند یک باور محکم است که سدی باشد مقابل خرافات نگرش های پوچ باورها و اعتقاداتی غلطی که در اطراف ما هستند و روی افکارمان تاثیر می گذارند و این باور را خودمان بر اساس شخصیت مان باید بسازیم تا همشیه کنارمان باشد و این باور چیزی نیست جز بصیرت و این را باید طوری پرورش داد که راهنما باشد نه درمان
